Краткое содержание родные дети нил гилевич

Раніцай, ледзь толькі Сцяпан адкрыў вочы, спрабуючы зразумець, дзе ён і што з ім здарылася, Тэкля і Базыль прыбеглі віншаваць дзяцей «са шлюбам». Вячорка кінуўся прэч з хаты. Альжбета Францаўна ўмлела, калі ўбачыла, што яе дачка чокаецца са Сцяпанам, а той зашмат надае ёй увагі. Маці запрашае суседзяў і радню частавацца, паспрабаваць «смачненькі кусочак», бо заўсёды «судзілатак сяло: / «Было ўсяго — і піць, і есці,/ Але прымусу не было!..» Адступленне пятае — кулінарнае Ярка, апетытна апісваюцца беларускія нацыянальныя стравы. Бацька Мікіты, сельскі актывіст Зміцер Рэпа, пакінуў жонку і сына ў «год пералому». Жанчына плакала, маліла мужа не сіраціць дзіця. Сцяпана з Юзікам брыгадзір завёў начаваць да заможнага гаспадара Базыля Крата, які меў дачку, «даўно нявесту». Бэнсь шапнуў Плене, што яна спадабалася яго сябру, толькі той надта нясмелы, каб сказаць пра гэта самому. Читатели, читавшие эту книгу, также читали: — Бизнес по-русски. Адрыў ад народных каранёў пісьменнік паказвае на вобразе Мікіты. Ён змяніў выразна беларускае прозвішча Рэпа на больш мілагучнае і самавітае, як яму здаецца, Рэппо. Мова гэтага персанажа трапна характарызуе яго жыццёвыя памкненні, культурна -адукацыйны ўзровень. Найшырэй у творы паказаны «першы круг» — дружная, працавітая, таленавітая сям’я Вячоркаў. Н. Гілевіч без высокіх і гучных слоў гаворыць пра мацярынскі подзвіг Сохвіі Пятроўны.

Смотрите также: Предоставление стандартных вычетов на содержание детей

Нил гилевич родные дети краткое содержание на русском

Заслуженный деятель науки Белорусской ССР (1980). Лауреат Государственной премии Белорусской ССР имени Янки Купалы (1980). Лауреат Международной премии имени Х. Ботева (1986). Кандидат филологических наук, профессор. Тамаш трывожыцца, што некалі «у горкай крыўдзе нашы дзеці / Нам страшны вынесуць прысуд». Сцяпана ўзрушыла знікненне дарогі (вымерла вёска, да якой ішла гэта дарога), а з ёю было так шмат звязана ў гады дзяцінства. Толькі разгаварыцца з дзяўчынай хлопец тады не змог, быццам язык праглынуў. Ён пачаў кожны вечар хадзіць каля інтэрната педвучылішча, спадзеючыся на сустрэчу. Студэнты паехалі з канцэртам да падшэфных у вёску. Стаяў Вячорка пад сасною I скрушна-горка шкадаваў, Што рэдка бачыўся з сястрою, Гадамі ў брата не бываў… Вяртаючыся з могілак, Сцяпан спрабуе адказаць, чаму чалавек ходзіць сюды: «…Паплакаць горка?/ Паспавядацца? Юзіка пасля таго вечара ён перастаў лічыць сябрам.

Смотрите также: Принципы и содержание завещания формы завещания

Азірнуўшыся, Вячорка ўбачыў, як змяніўся родны кут — «стаў роўны і гладкі — нібы стол». На месцы кустоўя, балотца цягнуліся рады бульбы, каласілася збажына. Вясковы, бедны і бяспраўны Настаўнік школы прыхадской, Ён прагнуў вольнасці і праўды, Тужыў па шчырасці людской.На царскай катарзе ў Сібіры Ні маразы, ні шампалы У ім надзеі не забілі — Народ свой вывесці з імглы. Для яго існуе адна педагогіка, правераная вякамі: «Вучыць любові і пашане / Да хлеба труднага ў жыцці». Вечар у полі Прыцемкам Сцяпан прыйшоў «забраць» Тамаша з камбайна. Па дарозе дамоў браты гавораць пра змены, што адбываюцца ў наваколлі і ў чалавечых душах. Калі на свеце нехта дзесьці Умее добра працаваць, — То ўмее ён і смачна з’есці I — адпаведна — згатаваць!Таму — дастойна, без эфекту Прымай падзяку-пахвалу — І беларускаму палетку, I беларускаму сталу! Гавораць пра гэта, таксама хварэючы душой, Тамаш і Антось, дзядзька Лёкса. Разводка быццам бы… Але Па ўсім відаць, што не свісцёлка. Да ўсіх з павагай у сяле… Вестка аглушыла Вячорку. Штосьці нядобрае перадалося яму, пэўна, па генетычнай спадчыне ад бацькі. Мова верша і ў эпічным творы застаецца лаканічнай, вобразнай, эмацыянальна афарбаванай, інфармацыйна насычанай.

Похожие записи: